Verhalen

Sunshine momentje πŸ’›

Met een glimlach loop ik onder mijn favoriete bomen door. Ik vergaap me aan het contrast van kale boomtakken tegen de winterlucht. Tot mijn beste vriendin het serene moment doorboort met theatraal geblaf en ergens op afstormt.

De grote kraai lijkt niet onder de indruk, maar vliegt toch maar weg. “Pas nou op!”, roep ik naar Bella, want ik ken de kraaien in deze buurt een beetje. Madame Chihuahua denkt echter dat ze al heeft gewonnen en begint te draaien tot haar staartje in de ideale windrichting staat om te kunnen kakken.

De kraai landt vlak naast me op het gras. Hij zit precies in Bella’s dode hoek volgens mij, want ze heeft niks door. Het zwarte beest is nog jong en draait zijn kop uitdagend weg. Hop, hop, hop. En hij is drie hopjes dichter bij Bella. “Niet doen, pap”, waarschuw ik, omdat ik het idee heb dat mijn vader soms grappig doet via vogels. En weer hoppelt hij een paar pasjes verder.

Bella neemt ondertussen de tijd voor haar sessie, met uitzicht op onze eigen flat. Het is daardoor net alsof ik onderdeel ben van een klucht. Het publiek zou vanuit hun huiskamers kunnen zien hoe de kraai steeds ietsjes verder van mij af hopt, terwijl ik “Doe nou niet” lach. Hard genoeg zodat hij het hoort, zacht genoeg om Bella rustig te laten poepen.

Het spel voelt langer dan het duren kan en ik lig in een deuk. Net op tijd bedenk ik dat de humor van mijn kat ook eens eindigde in een infectie voor Bella. Als de kraai z’n laatste hoppeltje richting eindsprint dreigt te maken, stap ik met wapperende armen het gras op. Mijn vaders grapje vliegt weg.

Een paar seconden later doet Dappere Bella haar staartje naar beneden en dribbelt ze naar me toe. Nog duidelijk in haar dopjes van de glansrijke overwinning.

Dit verhaal delen op:
Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *