Dani & Britt uit de shit

Een jaar geleden lanceerden mijn partner en ik een campagne genaamd “Dani en Britt uit de shit”. We wilden ons uit de schulden werken door o.a. verhalen delen over verslaving. Het begin was een groot succes, maar al snel bleek dat het te vroeg was. Te triggerend. Wat onze way out moest worden, werd een reis naar verdere dieptes. Dus ging de stekker uit onze campagne. En bleef ik noodgedwongen stil.

Altijd hield ik hoop. Bleef ik geloven. En verliefd. Ik had inmiddels zoveel geleerd over verslaving en complexe PTSS, dat ik het allemaal begreep – al deed het soms nog zo pijn. Regelmatig bereikte de waanzin nieuwe hoogtepunten.

Mijn veerkracht leek eindeloos. Dat is mijn manier van overleven. Focussen op wat me nog wel sunshine geeft en nieuwe dingen creëren. Maar mijn angst dat er straks echt niets meer van hem over was, groeide steeds meer. Ik zag hem verdwijnen.

De periodes van roekeloosheid werden steeds langer. Dan was hij plots weer een tijd bij ons weg. Ik hield hem niet meer tegen. De adempauzes waren welkom en ik had alles geprobeerd, dus ik kon hem toch niet redden. Ondertussen werd mijn eigen leven op de rit krijgen prioriteit. Want zelf zat ik ook nog in de shit en dat was ik helemaal zat.

Ik heb van de daken willen schreeuwen wat er aan de hand was. Maar daarmee zou ik hem tekort doen en wat schoot ik er nou echt mee op? Onder die onbezonnen praktijken die helemaal niet bij hem pasten zat nog steeds mijn Daanson. Isha’s papa. Maar ook een groeiende berg zelfafwijzing, onmacht en verdriet.

Je moet het zelf doen. Dat is het kantelpunt van verslaving. Het moment dat je zelf besluit: nu is het écht genoeg. Al heb je nog zo vaak gefaald, ergens moet je de bereidheid vinden om alsnog te willen winnen.

Ik heb het universum eindeloos verteld dat ik niet wil kiezen. Ik wil sunshine en succes én een gelukkig gezin vormen met deze man. 🙏🏽

De keuze om bij ons weg te gaan en een jaar lang in een safehouse te wonen maakte hij onlangs zelf. Op een moment dat het eigenlijk best oké ging allemaal en we het heel fijn hadden met z’n drietjes…

To be continued.