Mijn partner woont in een safehouse
Ruim een maand woont mijn partner nu in een safehouse. Daarvoor twee weken in een detox kliniek. Kijk die zachte blik in zijn ogen! Dat is niet per se het effect van leven zonder gokken en blowen. Dit is een blik van hoop, geloof en veiligheid! đź’›
Tijdens mijn zwangerschap ging Dani naar een speciale kliniek voor gokkers. De enige in Nederland. Toen we met een half jaar oude baby thuis zaten, vertrok hij voor twee maanden klinische behandeling naar Zuid-Afrika. En vorig jaar kapten we samen een intake af bij de detoxkliniek waar hij onlangs alsnog verbleef – omdat het niet voelde alsof hij daar in goede handen was. Passende hulpverlening vinden is heel lastig, zeker als trauma en verslaving vechten om de overhand.
Wil je traumatherapie? Dan moet je eerst clean zijn. Maar als jij dagelijks zoveel herbelevingen en paniekaanvallen hebt, ben je in een programma voor verslaafden niet op je plek.
Veel klachten kreeg hij langzaam zelf redelijk onder controle. Hij bedankt me vaak voor mijn vasthoudenheid aan ademhalingsoefeningen. Ik zou willen dat iedere therapie dáár begint. Bij je anker met het hier en nu. Maar niet meer verslaafd zijn? Daarin kan ik alleen mijn steun en geloof in zijn kunnen bieden. Want er is altijd wel een trigger en een verslaafde vindt altijd wel een weg.
Beheerde ik zijn rekening? Dan verkocht hij gerust z’n telefoon. Crux? Bedenk je eens de belachelijke hoeveelheid gokkasten in elke buurt waar je zonder ID-check je gang kan gaan. En was er geen enkele reden voor een trigger? Dan maakte hij ruzie en bestempelde hij mijn reacties als de druppel.
Hij haatte zichzelf en ik zijn gedrag soms ook. Die donkere kant van hem, die ik letterlijk als een schaduw over zijn gezicht zag trekken. Dani is eigenlijk een hoogbegaafde, extreem creatieve en hele zachte gast. Maar zat “de kaper” achter het stuur? Dan was hij dom, huichelachtig en gemeen.
Ik ben dankbaar voor de plek in het safehouse. Er valt genoeg op te merken aan wat er aan hulp en begeleiding daar geboden wordt, maar Dani ziet in dat hij het toch zélf zal moeten doen en pakt alles fanatiek aan. Volgt elke werkdag een programma en gaat naar meerdere NA-meetings per week. Dat laatste heeft hem trouwens tot nu toe het meest geholpen.
Ik ben sterk, krijg ik vaak te horen. En dat was inderdaad heel handig. Maar nu de strijd is weggevallen, wil ik werken aan het verzachten van mijn eigen blik. Gelukkig kan ik elk weekend kijken in die mooie bruine, zachte ogen. Daaruit haal ik veel hoop, geloof en veiligheid! 🙏🏽 En weet ik dat een hand op mijn hart en een paar bewuste ademhalingen ieder hier en nu weer een verschil kunnen maken.