Semi-alleenstaande moeder

Sinds Isha eindelijk uit het ziekenhuis mee naar huis mocht waren we veel met z’n tweetjes. Zijn papa was zo vaak plotseling weg, dat ik mezelf een semi-alleenstaande moeder noemde.

Zo vlogen drie jaren voorbij. Het maakt me trots hoe mijn Dappertje en ik het samen hebben gedaan. Te midden van de grootste waanzin en duisternis creëerden we een veld dat bloeit van plezier en veiligheid. Waar zonnestralen schitteren en het elke dag een mooie dag is.

Eindelijk kan zijn papa ons dezelfde energie en veiligheid bieden. Daarom wordt het morgen officieel. Dani komt na acht maanden in het safehouse terug!

En dus neem ik vannacht afscheid van een tijdperk. Mijn semi-alleenstaande moederschap stopt. Dit is waar ik van droomde, maar gek genoeg voelt het ergens ook jammer. Want wat was het prachtig, intens, vervullend en dankbaar met z’n tweetjes.

Nu ons laatste nachtje samen. Morgen zijn we een gezin!