Sunshine momentje 💛
De snottebel uit zijn rechterneusgat is net zo enthousiast als het zieltje in het lijfje dat erbij hoort. Allebei racen ze naar hun doel, respectievelijk zijn smalle bovenlip en de kleine groene glijbaan. “Klaidè, Klaidè!”, roept hij. Z’n favoriete speeltuinactiviteit klinkt als een kind van Frans-Duitse ouders.
De peuterglijbaan blijkt z’n ding niet. Al na één keer klaidè marcheert hij verder. “Ja, die!”, wijst het koude vingertje doelbewust naar de hoge groene (met maar liefst twee hobbels voor extra lanceringen). Zijn opvoeding is dapper en zonder aarzeling duw ik hem omhoog, twee meter boven de grond.
Mijn zoon is stoer, maar niet onbedachtzaam. Voorzichtig gaat hij zitten, ver genoeg om niet weg te glijden. Hij wacht tot ik zijn handjes vast heb. Ik ben zelf ook klein en moet aan zijn voetje trekken om hem eerst over de rand te krijgen. Dan gaat’ie. Best hard. Dapper. Trots. Aan het eind zwier ik hem door de lucht. Net een echte lancering.
Daarna op de peuterschommel. Na twee keer duwen wijst het vingertje naar de schommel naast zich. ‘Klaidè!’ Maar als ik hem weer wil pakken voor de glijbaan volgt er verzet. ‘Klaidè, Klaidè!’ En opnieuw dat vingertje.
“Bedoel je de schommel? Moet ik daar zitten?”, vraag ik aan Isha. “Dan kan mama je alleen niet meer duwen.” Dat lijkt me toch een groot nadeel voor hem, maar zijn blik is dolgelukkig als ik plaatsneem. De schommel piept akelig terwijl ik steeds hoger ga. Vanonder het rode mutsje kijken de mooiste bruine ogen me onbegrijpend aan.
Ik vertraag, tot ons tempo hetzelfde ritme heeft. Een paar swings lang glijden we synchroon door de kou. Onze gelukzalige blikken aan elkaar vastgeketend, tot we bijna stilstaan en Isha roept dat hij nog een keer wil klaidè.
Lees ook mijn vorige Sunshine Momentje, over waakhond Bella en een valse kraai.