De noodzaak van vergeving

Nooit kwam ik zo dicht bij de noodzaak van vergeving als toen mijn vader overleed. Ik was vier maanden zwanger van mijn eerste kindje en mijn leven lag in allerlei opzichten overhoop. Daardoor kwam ik niet zo vaak bij mijn familie als ik wilde. Ik voelde me er ontzettend schuldig om.

Niet in de minste plaats omdat mijn vader een herseninfarct en operatie met complicaties had gehad. Waar dat voor de een leidt tot vechtlust naar verbetering, resulteerde dat bij hem in een weerzin om te leven. Hij kon zijn beperkingen niet accepteren en werd depressief. Dat was ik sinds mijn zwangerschap ook. Dus zat ik in mijn huis te sippen, terwijl hij zich in het revalidatiecentrum als een gek in een gekkenhuis voelde (en thuis als een ontsnapte).

“In het revalidatiecentrum voelde hij zich als een gek in een gekkenhuis”

Elke dag wilde ik hem opzoeken, maar meestal bleef ik in pyjama zitten waar ik zat. Ik had kunnen bellen of appen. Ik had brieven kunnen sturen. Maar dat lukte allemaal niet. Ik was aan het overleven. Mijn energie stak ik in het helpen van mijn partner met zijn paniekaanvallen, herbelevingen en een gokverslaving, terwijl ik het wezentje dat in mij groeide energetisch probeerde te beschermen tegen alle verdrietige invloeden om ons heen.

Tegen de tijd dat ik vijf maanden zwanger was, wilde mijn vriend een gender reveal party houden om onze families bij elkaar te brengen. Er was veel boosheid richting hem over de (financiële) situatie waar ik in was beland, maar ik was optimistisch dat iedereen er zou zijn. Niemand had zich immers afgemeld. Op de ochtend van het feest belde ik mijn vader, omdat mijn moeder haar telefoon niet opnam. “Waar ben je?”, vroeg ik. Door zijn antwoord sprongen de tranen in mijn ogen.

Een vriend had hem meegenomen naar een motorbeurs. Door de schade in zijn hoofd was hij vergeten dat we die dag iets belangrijks organiseerden. Achteraf bleek dat mijn moeder het er niet meer met hem over had gehad, omdat hij eerder kwaad had gezegd dat hij niet zou komen. Voor mij was dit nieuws onoverkomelijk. Ik werd niet boos, maar ik denk dat hij wel merkte dat ik brak, want later kreeg ik een appje. Zelf kon hij nauwelijks nog zien, maar hij had zijn vriend iets liefs laten typen inclusief een sorry dat hij het vergeten was. Het bericht eindigde met: love you, papa. Ik reageerde niet.

“Het bericht eindigde met: love you, papa. Ik reageerde niet.”

Op het feest bleek dat mijn oom, opa en neefjes ook hadden afgezien van de viering. Dat was de druppel. Ik ging kapot van verdriet. Tussen mijn huilbuien door probeerde ik leuk te doen voor de mensen die er toch waren. Toen het feest voorbij was, vroeg mijn vriend een paar keer of ik echt niet bij mijn pa wilde langsgaan om te vertellen dat hij een kleinzoon kreeg. Maar ik was helemaal op en had knallende koppijn. Ik zou morgen wel langsgaan.

De volgende ochtend was mijn vader dood.

Ik dacht meteen terug aan het appje dat ik niet had beantwoord en aan de laatste keer dat ik hem wel in het echt had gezien. Toen had ik hem uitgescholden voor autist, omdat hij kwaad was over de afstandsbediening.

Je kan je vast voorstellen wat een walgelijk gevoel ik kreeg. Hoeveel schuldgevoel er in no time bezit van je kan nemen. Ik wist niet hoe ik met mezelf kon leven. Diezelfde avond begreep ik dat ik mijzelf wel móést vergeven.

“Diezelfde avond begreep ik dat ik mijzelf wel móést vergeven”

Zo niet zou ik alles alleen maar erger maken. Mijn gedachten zouden nog donkerder worden, mijn schuldgevoel verstikkend en het wezentje in mijn buik zou er al helemaal niets mee opschieten. Door te vergeven deed ik recht aan wie mijn vader was en alles dat hij voor mij had gewenst.

Wat volgde was een van de meest bijzondere weken van mijn leven. Al zal je mij niets horen stellen over hoe het werkt aan “de overkant”; het was echt een wonderlijke ervaring! Een gevoel van verbondenheid met mijn pa overheerste. En uitgerekend hij bleek en bleef mijn grootste steun.

Ik heb hierdoor ontdekt dat vergeving geen daad is, maar het begin van een proces. Het creëert een opening en maakt steeds meer ruimte. Vergeving brengt je dichter bij de essentie van het leven.

Toch een hele mooie laatste les om van een papa te leren!